COACHING EN TRAINING door "gewoon" Hanneke   

Omdat 'gewoon' jezelf zijn nog zo gewoon niet is .....

mijn verhaal...


Oefening baart kunst(jes)

Als enthousiaste 7-jarige had ik een missie: mijn angstige overbuurmeisje iets leren. Niet durven bestond niet, hup, uit de comfortzone! Je kon ons samen vinden bij de klimhekken waar ik haar stond aan te moedigen. Resultaat: een trots overbuurmeisje met vele overwinningen. Behalve die keer, toen zij eindelijk meewilde naar ponyrijles. De pony ging ervandoor en zij belandde honderden meters verder in de struiken. Voor mijn vriendinnetje hadden pony's voorgoed afgedaan. Haar comfortzone was teveel opgerekt naar de gevarenzone. 


Iedereen heeft waarde

De lagere school leeftijd had ik ook speelmaatjes die "afweken": de stotteraar, het enige zwarte meisje in de klas (provinciedorp eind jaren '60) en ik kwam "van boven de Moerdijk". Zelf sloot ik niemand uit. Je bepaalt zelf je eigen waarde (eigenwaarde), niet die ander.


Geloof in jezelf

Op het Atheneum had mijn klasvriendin M. alles op een rijtje: haar studiekeuze stond onomstotelijk vast, ze had focus en controle. Wow! Zij wist tenminste wie zij was en wat zij wilde. Ik niet. Daarin voelde ik mij inferieur aan haar. Vele jaren later echter, hoorde ik dat zij zichzelf had opgehangen. Haar leven verliep niet zoals zij zich had voorgesteld. Haar partner had haar verlaten. Ik was geschokt en besefte dat niets is wat het lijkt. Niets is zeker. Zij was dood. Ik leefde mijn leven nog. 


Bewustwording

Naarmate de jaren vorderden, kwam steeds meer het besef: ik zit teveel in die ander en te weinig in mezelf. Ik begon mezelf af te vragen "wie ben ik eigenlijk zelf?" "Waar is mijn plek en waar liggen mijn grenzen?". Ik was een expert in aanpassen geworden. Zowel op het werk als prive. Confrontatie moest vermeden worden, vooral die met mezelf. Makkelijk voor de ander, steeds lastiger voor mijzelf. Het brave meisje, die sterke vrouw..... de buitenkant ging wringen met de binnenkant.


Wie niet horen wil, moet voelen

En toch, wel bewust, ernaar handelen bleef lastig. Ik draaide de bekende knop om. Beloning: kwalen, onrust, herhaling van alles wat ik niet meer wilde. Totdat mijn lijf niet meer om aandacht vroeg, maar erom schreeuwde! Hernia. Ik kon niet meer zitten, geen stap meer zetten. Alleen liggen. De knop deed het niet meer. Na jarenlange weerstand kwam de acceptatie. Dit bracht rust, inzicht en het besef: WAT wil IK ?!


Het roer gaat om

Mijn hernia bracht nieuwe kansen,vervangend werk in de vorm van vrijwilligerswerk: (Netwerk)coaching. Centrale vraag: hoe staat het met de Rol, Regie, Ruimte, Respect en Relatie in jouw leven? 
Mijn gevoel maakte duidelijk: bij coaching en training ligt mijn passie en kracht. 
Een coach is o.a. "lui" en "dom". Laat jou jouw verantwoordelijkheid nemen en keuzes maken.  Niet zo makkelijk, daar weet ik uit eigen ervaring alles van. Maar.... je krijgt er veel voor terug: rust, vertrouwen, inzicht, richting, flow, etc. Daar weet ik ook alles van .....


En jouw verhaal?

Wil jij meer vanuit jezelf leven? Mag ik jou daarbij helpen? Niet alleen vanuit een professioneel theoretisch weten, maar vanuit gelijkwaardigheid en eigen levenservaring?   
Ik gun jou een leven waarin jij  "gewoon" jouw unieke zelf kunt zijnWant die is de leukste die er is. 


Als jij besluit: ik ga het "gewoon" doen, dan ben ik "gewoon" Hanneke, die jou hierbij gaat helpen. 

Zelfvertrouwen

Het begint met jezelf te vertrouwen.